Soms vergeten we als volwassenen hoe we moeten spelen.

We zijn druk met ons werk, ons gezin, onze verantwoordelijkheden en alles wat het leven van ons vraagt. We plannen, organiseren, zorgen en denken vaak al vooruit naar het volgende moment. Waar we ergens onderweg misschien een stukje onbevangenheid kwijtraken.

Sinds we onze tweede labrador Rosa hebben, word ik daar regelmatig aan herinnerd.

Haar enthousiasme is aanstekelijk, vooral als ze samen spelen. De manier waarop ze kunnen genieten van een wandeling, een bal of gewoon van het feit dat we thuiskomen. Hun vrolijkheid is zo vanzelfsprekend. Ze leven niet met hun gedachten bij gisteren of morgen. Hun enthousiasme, hun gekke capriolen, hun plezier in een wandeling of een bal. Ze hoeven niet eerst iets bereikt te hebben om blij te zijn. Ze zijn er helemaal.

Veiligheid als basis

Deze speelse dierenliefde herinnert me elke keer weer aan de vraag; waar word ik nu blij van en gun ik mezelf dat ook echt? Het hebben van een veilig gevoel binnen jezelf is hier de basis. 

Bij de School voor gronding hebben we dit tijdens onze grondingsopleiding ten diepste kunnen ervaren. Door oude onveiligheid aan te kijken en op te ruimen, ontstaat er nieuwe en schone ruimte in het eigen energieveld. Je kan weer met en bij jezelf zijn, zonder bezig te zijn met wat de buitenwereld vindt of wilt. Alertheid en stress vanuit oude aansturingen maken plaats voor ontspanning, genieten en een gevoel van vrijheid in jouw bestaan.

Lichtheid

Juist in de menopauze, een periode waarin er zoveel verandert in je lichaam en in je binnenwereld, mag er ook ruimte ontstaan voor lichtheid. We hoeven niet alles te begrijpen, te controleren of op te lossen. We mogen ook weer eens gek doen, lachen om onszelf, dansen in de woonkamer of zomaar genieten van een onverwacht mooi moment.

Misschien is dat wel een van de mooiste lessen die de honden mij geven: het leven hoeft niet altijd serieus te zijn. Er mag weer gespeeld worden. Er mag gelachen worden. En vooral: we mogen genieten van vandaag.

Want wanneer heb je jezelf voor het laatst toegestaan om gewoon even helemaal nergens aan te denken en plezier te maken?

Moederlijke liefde

De momenten met de honden zijn voor mij heerlijk en vooral de wandelingen geven me nieuwe energie. Waarbij ik merk dat ik tijdens het wandelen minder met hoofdzaken bezig ben. Ook helpen ze mij meer te laten bewegen, ook op dagen dat ik wat minder energie heb. Want de vaste uitlaatrondes horen er nu eenmaal bij. Om voor deze schatten te zorgen, geeft me een waardevol en warm gevoel. Misschien zelfs een wat moederlijk gevoel, iets wat ik in mijn kinderloze leven nooit heb ervaren. Als ze blij rollen in het gras en de kleine puber-pub over de oudere Bo heen buitelt, wordt ik ook altijd blij. Door hun speelsheid wordt ik ook vrijer of denk ik regelmatig; ach, waar maak ik me druk om. Het leven is voor mij, niet tegen mij. 

Misschien is de menopauze niet alleen een periode waarin we dingen loslaten, maar ook een periode waarin we opnieuw mogen ontdekken wat ons levensvreugde geeft.

En in mijn geval staan daar twee kwispelende labradors, die mij dat iedere dag opnieuw laten zien. ❤️

Een paar invalshoeken

  1. Wanneer heb je voor het laatst écht gespeeld?

Als kind konden we ons in spelletjes verliezen. We dansten, renden, lachten en maakten plezier zonder ons af te vragen hoe dat eruit zag voor een ander.

  1. Vrolijkheid hoeft niet verdiend te worden

Misschien is dit wel een mooie boodschap voor vrouwen in de menopauze.

We hoeven niet eerst uitgerust, slank, energiek of helemaal in balans te zijn voordat we mogen genieten. Ook op dagen waarop ons lichaam niet helemaal meewerkt, mogen we lachen, spelen en plezier maken.

  1. Terug naar de eenvoud

Een frisse herfstwandeling, een natte hondenneus en twee kwispelende staarten, een terugkerend roodborstje in de tuin, het bakken van een appeltaart, of een spannend boek bij de houtkachel met een dekentje. 

  1. Een speelse plek in huis

Zoek in huis een plek die groot genoeg is om te dansen, te springen of gewoon lekker uit je dak te gaan. Misschien een koptelefoon op je oren en alle remmen los! Of maak de keukentafel leeg en ga aan de gang met kleur, verf of klei. Zoals het kind wat je ooit was en die altijd nog in je zit.  

Het zijn kleine momenten die je uit je hoofd halen en terugbrengen naar je gevoel.

Misschien is dat wel een vorm van gronding: niet steeds bezig zijn met wat er nog moet, maar voelen dat je er bent. Voelen dat je recht hebt van bestaan. Je ziel heeft voor dit leven gekozen, dus alles in jouw leven verloopt precies volgens plan. Dus kun je er maar beter van genieten!

Laten we contact houden!

Schrijf je in en ontvang automatisch mijn nieuwste blog in je inbox.